Posts

Showing posts from October, 2010

చీకటి

చీకటిచీకటి ఎంతోచీకటి మృత్యువు అసలు స్వరూపంచీకటి నీలాకాశపు నిగమము చీకటి సౌందర్యానికి ఆకృతిచీకటి రాత్రికి ఆఃక్రుతినొసగె చీకటి మనిషికి కలలని పంచే చీకటి అచింత్య మైనది అనంత మైనది అద్వితీయమగు నదియేచీకటి అంతా చీకటి ఎంతో చీకటి అంతా ఇంతే చీకటి చీకటి   ఈ లోకం లో ఈలోకం లొ, ఈ నా దేశం లో ఈ నా ఇప్పటి దేహం తో ఎన్నాళ్ళైనా బ్రతకట మిష్టం ఎపుడు ర్రాలినా ఇష్టం // ఈలోకం లొ// సంసారం సాగరమైతే జలక్రీ డగాజీవనమిష్టం తిరిగి పుట్టుటకే మరణం ఐతే మరణం అంటే మరి మరి ఇష్టం // ఈలోకం లొ // పొరపాటున మోక్షం వస్తే పుట్టుక లేకుండా పొతే ఇలా తలానికి దూరంగా ఎలాగాన్నదే నాకు భయం // ఈలోకం లొ // బాల్యం అంతా ఆటగా వయసే పున్నమి బాటగా మనసే చల్లని మాటగా బ్రతుకంతా శ్రుతిలో కలిసిన పాటగా నే పాడగా // ఈలోకం లొ// (ఈ పాట స్వరపరిచింది శ్రీ పాల గుమ్మి విశ్వనాథం గారు ) <a href="http://feedjit.com/">Feedjit Live Blog Stats</a>

నా జ్ఞాపకాలు – అనుభవాలు ( లెక్కలతో పోరాటం - 1

                          రవీంద్రనాథ్ మార్చాల                                                 బడిలో పిల్లలందరికి కష్టమైనది , ఇష్టం లేనిది , విసుగుతెప్పించేది ఎదైనా వుంది అంటే అది “ MATHS ” మాత్రమే …. చిన్నపుడు , మన చదువు మహా దారుణంగా సాగేది. అసలు ఆ సమయం లో బడి కి వెళ్ళేది చదువుకోవటానికి అని తెలీక , తోటి పిల్లల్ని కొట్టటం ఇంటికి జనాల్ని తీసుకు రావటం మన దినచర్య గా వుండేది.            అందరిలా నేను పలక మీద అక్షరాలు , అంకెలు త్వరగానే నేర్చుకున్నా...పలక మీద సీనియారిటి సాధించాక పుస్తకాలు వచ్చాయి...గుట్టు చప్పుడు కాకుండా వాటితోనే ఎక్కాల పుస్తకం కూడ చేరింది ....అ రోజు అలా చాటుగా ప్రవెశించిన ...

నగేష్ లేడు ,నవ్వులున్నై

     ఏడవడానికి కారణం కావాలేమో కానీ నవ్వడానికి సందర్భం అవసరం లేదు . నవ్వడం , నవ్వించడం ఒక గొప్ప వరం..          మనుషులు చాలా ఉంటారు కానీ నవ్వించే మహా మనుషులు కొంతమందే ఉంటారు . అలాంటి కోవకు చెందిన మహా మనిషి హాస్య నటుడు నగేష్ . నవ్వించి నవ్వించి ఆ నవ్వుల్ని ప్రోది చేసుకుని దాచుకొండర్రా అని ఇహ లోకం లో తన పని ముగించుకుని , అలిసి పోయిన స్వర్గ వాసుల్ని తన నవ్వులతో సేద తీర్చడానికి హడావుడిగా వెళ్లిపోయిన నగేష్   పాపం పసివాడు సినిమా లో నటన మనల్ని ఇంకా ఏడిపించట్లేదూ......?              నగేష్ భౌతికంగా మనతో ఉండరు. కానీ ఆయన పంచిన నవ్వులు ఉంటాయి . మనతోనే శాశ్వతంగా
               మేము ఉండే మా ఇల్లు ఒక పది ఇళ్ళున్నకాంపౌండ్ . అందులో మా ప్రక్కన కరణం గారూ , వారి ప్రక్కన ఒక వకిలు గారూ,అ ప్రక్కన ఇంట్లో ఒక  పాలిటెక్నిక్   కాలేజి లెక్చరరు , (వాళ్ళ ఇంట్లో, ఆయన తండ్రిగారు బంగారం పని చెస్తూ ఉండే వారు. )  ఆ ప్రక్కన సహకార శాఖ లో పని చేసే ఒక శెట్టి గారూ ఉండేవాళ్ళు.     మరో వరస ఇళ్లన్నీ అక్కడికి దగ్గర లోనే ఉన్న పల్లెలో వ్యవసాయం ఉన్న కామండులకి సంబంధించి దాదాపు ఐదు ఇళ్లు ఉండేవి. . వాళ్ళ ఇళ్ళల్లోనే రెవిన్యూ శాకః లో పని చేసే సుబ్బా రావు గారు అద్దె కుండే వారు. ఆయన ఆ ఇంట్లో కి రావడమే మాకు ఎంతొ సహాయమయింది. అలాగని శాఖా పరమైన సహాయం ఆయన దగ్గర మాకు    ఎప్పుదూ  అవసరం రాలేదు .     ఆయన ఇంటి ముందు మాత్రం బిళ్ళ బంట్రోతు ఎప్పుదూ ఉండే వాడు.      ఎప్పుడు   చూసినా ఎక్కువగా టూరు లోనే   ఉండేవారాయన .              మా పెరట్లోమందార నందివర్ధనం, కనకాంబరం, మల్ల...

ఈ రోజు ఆఫీసుకి వెళ్తుంటే

                            ఈ  రోజు ఆఫీసుకి వెళ్తుంటే నల్లగొండ బస్సు స్టాప్ లో  ఒక తెల్ల ప్యాంటు చక్కగా టక్ చేసుకుని ఒక శాల్తీ బస్ ఎక్కాడు. అతను బస్సు ఎక్కగానే చూసి చెకింగ్ అనుకుని, ఒక సరి బాగు తీసి నా టికెట్ ఉందొ లేదో చెక్ చేసుకుని బాగ్ జిప్ పెట్టేసి కూచున్నాను. ఇంతలో కండక్టర్ వచ్చి అతనితో ఏదో మాట్లాడాడు. కాసేపు డ్రైవర్ వెనక నించున్న అతను , ఖాళి  అయిన సీనియర్ సిటిజన్    సీట్ లో కూర్చున్నాడు.బస్సు పెద్దగ రష్  లేదు.               సరిగ్గా బస్సు అబిడ్స్ దగ్గరికి వచ్చింది. కాసేపు అయితే బస్సు ఆగి స్టాపు లో ఉన్న వాళ్ళు వచ్చి బస్సు ఎక్కుతారు. ఇంతలో నేను అంత సేపటి నించి  గమనిస్తున్న శాల్తీ గబుక్కున లేచి ఆడ వాళ్ళు బస్సు ఎక్కే ముందు డోరు లోంచి గబుక్కున ఉమ్మేశాడు. అంతే హాయిగా వచ్చి కూర్చున్నాడు. పరిగెత్తుతూ వచ్చి బస్సు ఎక్కాలనుకున్న ఒక అమ్మాయి  గబుక్కున ఆగిపోయి వెనక్...

ఆది గురువు

             మా ఇంట్లో మా అమ్మ గారు మాకు ఆది గురువు  .మా పిల్లలన్దరికీ దాదాపు  మూడో తరగతి దాకా ఆవిడే పాఠాలు, పెద్ద బాల శిక్ష మొదలు ఎక్కాలు, గుణింతాలు , A,B,C,D లు నాలుగు రకాలు దాదాపుగా మొత్తం పుస్తక జ్ఞానం అమ్మే నేర్పించింది. మా వీధిలో అందరు రాజ్యలక్ష్మి కన్యా పాథశాల లో చదువుకున్నామని అంటూ ఉండే వాళ్ళు. మా నాన్న నన్ను తీసికెళ్ళి బేసిక్ స్కూలు లో సీతమ్మ టీచర్ కి అప్పచెప్పి మధ్యాన్నం వచ్చి ఫార్మాలిటీస్    అడ్మిషన్  కి సంబంధించి పూర్తి  చేస్తానని చెప్పి వెళ్లారు. ఆ రోజు ఆయన మధ్యాన్నం వీలు కుదరక  మధ్యాన్నం  ఇంటికి వెళ్ళాక నాతొ   నిన్న కూర్చున్న క్లాస్ లోనే  కూర్చో , నేను ఇవ్వాళ వస్తా నన్నారు. ఆ రోజు మధ్యాన్నం ఆయన వచ్చేటప్పటికి నేను మూడో క్లాస్ లో కూచుని, ఏడుస్తున్నాను. నాన్న రెండో క్లాసు లో కూచోమంటే,  సితమ్మ టీచరు నన్ను   మూడో తరగతి లో కూర్చో పెట్టింది. నాన్న తంతారేమో  అని నా ఏడుపు అన్నమాట.            ...

దొంగ నిద్ర

                     మా కొత్తిల్లు ఎంత బాగుండేదో .ముందు, వెనకా ప్రహారీ . ఇంటి చుట్టురా బండలు వేయకపోవడం వల్లా డెర్బిస్ అంతా చదునుచేసి పోసి ప్రతీ రొజూ  కాసేపు దాన్ని నడవడానికి వీలుగా దిమ్మిస కొట్టి నీళ్ళు చల్లి కొద్ది,కొద్ది ప్రదేశాన్ని అమ్మే బాగు  చేస్తూ ఉండేది. నాన్నగారు సాయంత్రం వచ్చాక అందరమూ కలిసి తెప్పించి ఉంచిన మట్టిని ఎవరికీ వీలైనదానితో వాళ్ళం పట్టుకొచ్చి పోసేవాళ్ళం. అలాగా దాదాపు కొన్ని ఏళ్ళు బహుశ రెండు,మూడేళ్ళు అనుకుంటా మాకు మంచి వ్యాయామం  ఉండేది. మా పక్కింట్లో,కరెంటు వచ్చింది. కానీ మా ఇంట్లో దాదాపు 64 వరకు కూడా కిరసనాయిలి దీపాలతోనే చదువులు సాగేయి. మనింట్లో ఎందుకు కరెంటు లేదు అన్న ఆలోచన మాకేప్పుడు రాలేదు. ఉన్న దాంట్లో తృప్తిపడటమే మా ఇంట్లో అందరి స్వభావం.                 మా కొత్తింటి ముందు  అరుగు, వెనకాల పెద్ద వరండా దాదాపువరసగా 10,12    మంది దాకా వరసగా పడుకునేందుకు వీలుగా ఉ...

మా కొత్త ఇల్లు

        మేము అద్దె ఇంట్లో ఉన్నప్పుడే నాకు జ్ఞాపకం ఉండి ఒక సారి కొత్త ఇల్లు కట్టే దగ్గరికి అమ్మ, నాన్నగారు, ఇందిరక్క,అన్నయ్య, మా పెద్ద అక్క  వచ్చిందో, లేదో జ్ఞాపకం లేదు. వెళ్ళాం . బహుశ నాకు అప్పుడు 7 ఏళ్ళు ఉన్నాయనుకుంటాను              అందరము వెళ్లి అక్కడ తవ్విన పునాదుల్లో దాగుడుమూతలు  ఆడుకున్నాము, .ఇంకా పెద్దవాళ్ళ  మాటలు పూర్తి కానందుకు  మళ్ళి కొనసాగించి దొంగా-పోలీసు ఆడుకున్నాము. ఎందుకో ఆ దృశ్యం  నాకింకా మరుగున పడలేదు. ఎన్నెన్నో జ్ఞాపకాలు,అలాగే ఎన్నెన్నో సంఘటనలు. స్మృతిపధంలోకి వెళ్లి, జాగ్రత్తగా నిక్షిప్తం అయినవి అముల్యమైనవే కావచ్చు, సాధారణమైనవి కూడా కావచ్చు.            కొన్ని జ్ఞాపకాలు ఎందుకు మిగిలి పోతాయో మనకి తెలిదు, అలాగని ముఖ్యమైనవాటిని    కొన్నింటిని ఎందుకు మరిచి పోతామో కూడా తెలీదు  మరి. మళ్ళి ఇంటికి తిరుగు ముఖం పట్టేసరికి రాత్రి ఎనిమిది అయ్యింది.  . .      ఆ తర్...