విరోది /వికృతి

              అందరికి  వికృతినామ శుభాకాంక్షలు చెబుతున్న కూడా నా మనసే ఎందుకో నాకు విరోధి లాగ ఉంది ఈ రోజు. స్వగతంగానే అన్న పైకే వచ్చేసింది  ఆ మాట .ఎవరేనా వింటున్నారేమో,. గోకి తెచ్చుకుంది  గోడ్డుగేదే అన్నట్లు అసలే మనసు బాగోలేక అవస్థ పడుతూ  పనిచేసుకుంటున్నాను,  లేనిపోని గొడవలు కూడావస్తె  
    ........ఆలోచనల్ని కట్టిపెట్టి పనిలో పడ్డాను. 
             మేడంమీ లీవ్ మంజూరు    కాలేదు నా కొలిగు శుభాకాక్షాలు చేబుతూ నే  చావు కబురు చల్లగా చెప్పింది.. అవును,


            ఇంటి అద్దె ఈనెల ఆలస్యంగా ఇస్తానని ఇంటి యజమానికి ముందుగానే చెప్పి మంచిపని చేసాను.


      ఎరా ఏం చేస్తున్నావ్   ముందుగదిలో కూచుని ఇంటర్ నెట్ లో పని చేసుకుంటున్న మా వాడిని కెకేసా . తలెత్తకుండా ,సమాధానం చెప్పకుండా తన పనిలో మునిగిపోయాడు.
        ఒళ్ళు మండిపోతున్న అలాగే వచ్చి ముందు ద్వారానికి మామిడాకులు కట్టి, కింద పడిన విడి ఆకులు యెరెస్తూ ఇట్లాంటి కొడుకుని కన్నందుకు నన్ను నేనే శాపనార్ధాలు పెట్టుకున్టూఇంట్లోకి వచ్హాను.
        అప్పట్నుంచి పిలుస్తుంటే సమాధానం లేదేమంటూ వాడ్ని తిద్తూ, నా ఖర్మ, ఈ సంవస్తరం    నాకు అంతా విరోధమే  అనుకున్నా .
వంట చేయబుద్ధి కావట్లేదు. . ఎంత కాలం ఇలా ఒంటరి పొరాటమో , మనసు మూల్గింది.
         జాబు సెర్చ్ చేస్తున్నా . ఈ మధ్యనే ఉన్న ఉద్యోగం చాలదని, వదిలేసి, కొత్తగా జాబు మారడానికి కృషి చేస్తున్నాడు మా వాడు.
ఒళ్ళు మండిపోయింది. నిక్షేపం లాంటి ఉద్యోగం వదిలేసి .............మనసు లోంచి ఉక్రోషం తన్నుకువస్తోంది.
  వీళ్ళకు చెప్పె వాళ్ళెవరు ....అర్ధం చేసుకోరు   నా ఖర్మ ఈ ఏడాది నాకు నిజంగా విరోదే. మళ్ళి మనసు చెప్పింది.
ఏదో తినీ తినకా కూచున్టారని    ,మా చెల్లి పసిగట్టి భోజనం పంపింది.  .
    సాయంత్రం ఆరు గంటలకు కాబోలు మా అకౌంటెంట్ ఫోన్ చేసి పండగ శుభా  కాంక్షలు తెలుపుతూనె   మేడంమీ సాలరీ బిల్లు    కాలేదు. 
        ఇంకా  నా పండగ చూడాలి. .అనారోగ్యంతో దాదాపు ఆరు నెలలనుంచి సెలవలో ఉన్నానునేను. పని లేక,చేయలేక, బయటి ప్రపంచంలో ఏం జరుగుతోందో  అంటే నా డిపార్టుమెంటు లో సంగతులు( నా ప్రపంచం అంటే నా డిపార్టుమెంటు)తెలీక
నాకు పనిగట్టుకుని యోగ క్షేమాలు చెప్పే స్నేహితులు లేక ,కొట్టుమిట్టాదుతూ   
                నా ఖర్మ ఈ ఏడాది నాకు నిజంగా విరోదే. మళ్ళి మనసు చెప్పింది.
          తెల్లారింది.
              కళ్ళు తెరుస్తుండగానే ఫోన్. ఎవరా అని అనుకున్టూనె  తీసా. మా ఆఫీసు నుండి మేడంమీ జితం Incomtax    సమస్య లేకుండానే పాస్ అయింది 
               కొద్దిగా ప్రాణం హాయిగా అనిపించింది. లేచి కాఫీ తాగుదామని వంటింట్లోకి  వెళ్ళాను . అమ్మ, నిన్నంతా మీరు ఏదో ఆలోచనలో ఉన్నారని వంటిల్లు కూడా కదిగేసానమ్మ, పనిమనిషి లక్ష్మి ఎప్పుదూ చెప్పినా చేయనిది  అంటుంటే నన్ను నేను నమ్మలేకపోయాను.
          స్నానం  ముగించుకుని వంటకి ఉప్క్రమించుదామని అనుకుంటుంటే నా స్నేహితురాలి ఫోన్. ఏమీ చెప్పలేదేవిటే,
నీకు వైజాగ్ కి  బదిలీ అయిo దిటకదా ఈ రోజు పేపర్లో ఇచ్చారు చూడు అంది.


               ఈ ఏడాది నాకు నిజంగా పండగే మనసు చెప్పింది.
పేపెర్ పుచుకుని హాల్లోకి వచ్చానోలేదో మావాడు హడావుడిగా వచ్చాడు. అమ్మ నేను వెంటనే   వెళ్ళాలి ఐ  వాడి మాట పూర్తి కాకుండానే నేను అందుకున్నాను, ఉద్యోగానికేనా .....
            ఈ ఏడాది నాకు నిజంగా పండగే మనసు చెప్పింది.

జీ- వి -తం

 నెనెప్పుడూ సంతోషంగా ఉంటా((((((((((((((((((((((((((((


 నెనెప్పుడూ సంతోషంగానే ఉంటా


  నెనెప్పుడూ సంతోషంగా ఉండేందుకే ప్రయత్నిస్తా


  ఈ మూడింటి మధ్యన ఉన్న లిప్తమైన తేడా నే  జీ- వి -తం


      చిన్నప్పుడు  చాలీ చాలని సంపాదన ,  కష్టపడుతున్న నాన్నగారిని  చూసి  కోరికలు పెంచుకోక పోవడమే సంతోషం అని తెలుసుకున్నా,  ఇష్టపడ్డ ఏదైనా చూసి, సర్లే పెద్దైనాక  నేను సంపాదించుకుని ఇలాంటిది కొనుక్కుంటా.
....ఆ ఆలోచన వచినప్పుడు నేను సంతోషంగా ఉన్నాను.
   మా పక్కింటి వేదమ్మ ఒకతే కూతురు. వాళ్ళు ఆ అమ్మాయి కి     ''టిక్లీ. '' కొని పెట్టేవాళ్ళు. దాని ఖరీదు మహా ఉంటె రూపాయో, రెండో ఉండేది. దాన్ని చూసి సంతోషించే  వాళ్ళమే  కానీ కావాలని గొడవ చేసేవాళ్ళము కాదు.
మేమేప్పుడూ సంతోషంగా ఉందేవాళ్ళం
 బడికి  వెళ్ళేప్పుడు  బహుశ స్కూలు మూడు  కిలోమిటర్లు ఉంటుందేమో , పుస్తకాల సన్చీ భుజానికి వేసుకుని నడుస్తూ  ప్రార్ధన  సమయానికి  సరిగ్గా చేరుకునే వాళ్ళం.
  మా పక్కింటి కిషను బాగా గారాబం గా పెరగటం వాళ్ల రిక్షా లో వచ్చే వాడు.
మేము మళ్ళి మధ్యానం కూడా ఇంటికి భోజనానికి వచ్చి , 
బట్టలు మార్చుకుని, అన్నం తిని,కంచం కడిగి పెట్టి
మళ్ళి బట్టలు మార్చుకుని,పుస్తకాలు కావలసినవి మాత్రమే తీసుకుని
రెండుకాళ్ళ బండెక్కి హాయిగా బడికి వెళ్ళే వాళ్ళం .
ఇంత పుస్తకాల మోతా   ఉండేదికాదు, ఇప్పుడు అదే దూరానికి మా పిల్లల్ని ఆటో లో పంపుతున్నామనుకోండి ఇది వేరే విషయం.కాలానుగుణంగా  పోతున్నాం (ఇది సమర్ధించుకొవటమే)
మేము అప్పుదూ సంతోషంగానే ఉన్నాం. (కొంచం, కొంచం వివక్ష  తేడాలు తెలుస్తున్నై కనక )
ఈ కాలం లో   కొందరు పిల్లల్ని వాళ్ళు అడిగినట్లు చదివించి, కావలసినట్లు తిండి బట్ట ఇచి  తమ కడుపుని కాల్చుకుని వాళ్ళ కోరికలు తిరుస్తుంటే , వాళ్ళ ఆశలకి పెద్దల జివితాన్ని కాలరాయడానికి కూడా వెనక్కి వెళ్ళట్లేదు. వాళ్లకి వాల్లనుకున్నదే ,అప్పుడే కావాలి.( అందరిని అనడం లేదు. నేను చూసిన కొన్ని జీవితాలు ఇది
వ్రాయడానికి నన్ను పురికోల్పినై. )
నేనే ప్పుడూ సంతోషంగా ఉండేందుకే ప్రయత్నిస్తా   ఇలాంటి సమయాలలో ఇలా అనుకుంటేనే ప్రయత్నించడానికి కుదురుతుందేమో.
అనుకున్నట్లు నేననుకున్నది అనుకున్నట్లు సరిగా భావం చెప్పానో లేదో తెలియుడు. అర్ధం చేసుకోండి,